دانشگاه امام صادق (ع) در یک نگاه

دانشگاه امام صادق عليه‌السلام در يك نگاه

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام در سال ۱۳۶۱ هجری شمسی (۱۹۸۳ میلادی و ۱۴۰۲ هجری قمری) در تهران تأسیس شد. هدف اصلی این دانشگاه تلفیق بین علوم اسلامی و علوم انسانی متداول بوده است. مؤسسان این دانشگاه پیش از پیروزی انقلاب اسلامی با درک شکاف موجود بین حوزه و دانشگاه در صدد تأسیس دانشگاهی بر‌آمدند که تلفیقی از دروس حوزه و دانشگاه را در خود داشته باشد. لذا ریاست این دانشگاه به آیت‌الله محمدرضا مهدوی کنی از یاران نزدیک امام خمینی (ره) و از مبارزان انقلابی در زمان شاه سپرده شد و بدین ترتیب، در گام نخست، نظام علمی دانشگاهی با تلفیقی از دروس معارف اسلامی و علوم متداول انسانی به همراه اجرای اصول تربیتی و اخلاقی حوزه‌های علمیه اجرایی گردید. در این نظام دانشجویان همزمان با تحصیل علوم اسلامی، علوم متداول انسانی را نیز می‌آموزند. تلاش مسؤولان دانشگاه نیز بر آن است که این دانشگاه صرفاً یک محیط علمی نباشد بلکه جنبه‌های تربیتی نیز در آن لحاظ شود. بر این اساس، دانشگاه به دو بخش برادران و خواهران تفکیک شده است. مقاطع تحصیلی در هر یک از بخش‌های مزبور شامل موارد زیر است:

مقطع کارشناسی ارشد پیوسته برادران:

۱- الهیات، معارف اسلامی و ارشاد

۲- معارف اسلامی و علوم سیاسی

۳- معارف اسلامی و حقوق

۴- معارف اسلامی و مدیریت

۵- معارف اسلامی و اقتصاد

۶- معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات

مقطع دکتری برادران:

۱- الهیات و معارف اسلامی

۲- علوم سیاسی

۳- علوم اقتصادی

۴- حقوق

۵- فرهنگ و ارتباطات

۶- مدیریت

مقطع کارشناسی پردیس خواهران:

معارف اسلامی و علوم تربیتی

فلسفه و کلام اسلامی

حقوق

مباني فقه و حقوق اسلامي

مقطع کارشناسی ارشد پردیس خواهران:

مدیریتی آموزشی

حقوق خانواده

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام گام بعدی فعالیت خود را بر انجام پژوهش‌های اسلامی – انسانی قرار داد که این فعالیت نیز چند سال پس از تأسیس دانشگاه شروع شده و ادامه دارد. یکی از اهداف مهم این تلفیق – که شاید بتوان آن را هدف غایی ایجاد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دانست- تربیت محققانی است که در هر دو حوزه علوم اسلامی و علوم انسانی متداول صاحب نظر باشند. دستیابی به چنین هدف والایی تلاش و زمان زیادی را می‌طلبد که این دانشگاه در طی سال‌های اخیر کوشش زیادی برای تقویت این مبحث داشته است.